Paars provençaals
kleurt dit veld
lavendelblauw
de heuvel
Rood
staan papavers
papavérsrood te wezen
Ik droom
van Gogh
- heertje van Gauguin -
de zon in helgeel strakke vegen
een brasserie
café de nuit
de luifel tegen welke regen
Paultje nergens te bespeuren?
Vincent,
vreemd mij om het even
mag ik toch je oortje even lenen?
Ben ik vandaag
- Joepie ! -
mezelf niet meer,
maar uitgetreden;
de mens voorgoed
- Aha, zei Duizendfloot -
gedag gezegd
collectief in waanzin
as usual platgetreden;
langs helverlicht wegen
Mac en Pizza Hut vermeden
om naakt te zijn en te beginnen
als Paultje in Miavoye-Anthée
en El camino ik te gaan
te voet
- zonder brommer ook in naam -
tot Santiago in Compostella:
mijn eigenste solootje
pelgrim-zijn
- het kind in mij
op de duozit
mooi meegenomen -
Is het nog ver, papa
zo zonder beertje?
Als alles tegen zit
en zee
en zon en hoge golven
helse wolken ontketenen
tot stormkracht…
Hoe blijf jij dan
onze bootsman
onze leidsman
onze helmsman
die altijd het antwoord weet,
ook al weet je het antwoord waarschijnlijk niet?
Maar jij - om het even -
gedreven
in de stille, rustige wateren
van de moederhaven
leid dit gehavend schip
Geen woord teveel gedragen
een hart vol zorgen stil...
dek en woorden weer schoon gevagen.
De aarde onverstoord
in bruin, gebroken
arduin in zweem basalt der zee
en
bloem geknakt ontloken…
In schrijven één, die naam;
koud en kil mijn zoon
druk ik u teder
Afscheid nemen
duurt maar even
- de lengte van een ordinaire brief
minutieus getimed
zakelijk hard geschreven –
Vertrokken ben je immers
lang
de achterdeur ontsloten
een kiertje
Iedereen te laat
die je nog grijpen wil
behalve één…
Elk uur klokt de tijd haar eigen weg
wist elk spoor op dit moment
Elk uur sterft de tijd haar eigen graf
wist eindig wat oneindig was
Elk uur gaapt de wonde open
wist tijd in weten het verleden
De ganzenveer
krast
de gulden snede
- guillotine
tussen
onpaar heden
en paar verleden –
als nood breekt wet
gebonden in één zin;
in fantasie en inkt
tot Palimpsest
minuscuul
marginaal
vandaag
opnieuw gedicht
verweven.
De nacht valt vaag en zwart
en kleeft aan sterren en planeten
De hond mist ziek de maan
en jankt een draad van koud
die maan en man gevangen geven
bevroren uit het leven
Wie is dan slaaf
de maan, de man
gedoemd tot maanziek leven
die man in schaduw van man en maan en leven
die schaduw in de schaduw van de nieuwe maan
- de hond ziet niet de maan
maar ook de schaduw niet –
die nieuwe maan die ziel en leven leven geven
hen die Charon zijn ontheven
- hun tongen zijn verguld –
in het wassen van de maan
de dans der dood
momento mori
voorgoed ontsprongen
opgestaan der doden ?
Toch jankt de hond
tot volle maan.
Een schip vaart uit
Het ploegt de zee
Veld van eindeloos elysee
en zeemansgraf
- slechts charon haalt zijn gram -
Sirenen in het riet
en zwart basalt staketsel
Waar was de was om te voorkomen?
Alleen een meeuw zeilt
- ontieglijk eindeloos -
Dit schip voorbij
Kan ik even met je dromen
samen – zomaar overdag - in bed
van ginds ver weg
- geen kinderen vandaag -
- we praten even bij -
tot diep onder het laken geboren
van leven, liefde heel intiem
spontaan tot heel intens
- we houden van elkaar -
en alles wordt ons nu gestolen –
in liefde alles toegedekt
wat niet meer hoeft gezegd in woorden
Ik ken je huid
de plooi die mij verleidt
jij mijn ziel
getormenteerd
In zachte kussens vers gespreid
De dag doet dromen ...
Ik dacht zonet, zo-even
op hoe de sterren staan geschreven
in krullen ganzenveer
en goud brokaat geweven
of hoe de maan de zielen wast, die
- in halo zacht omsloten -
hiernamaals opstaan uit de doden
Ik dacht zonet, zo-even
of hoe kometen staan bemeten
in angstig volksgeloof beleden
als zwarte dood te paard gereden !
of hoe de zon haar dagen spint
- het telraam van de tijd -
de dag, die mens en beest te delen krijgt
Ik denk zonet, zo-even
of hoe de mens
geboren
- in blinde toorn
in ratio ontstoken -
dit alles heeft gewogen
gewonnen en
verloren ...
zonde van de tijd
Nu zon en sterren zijn verzonken
hun horizonten blauw,
achteloos verdronken
Het bakkersovenwarme land geblust
De laatste zuidenwind geweken
en maanlicht staalhard nu geschenen
dan jaag ik koud mijn ziel
- lunatic - in naam maanziek -
over richels, pinakels en kantelen
want dood nabij
jaagt angst de wolf
- canis lupus -
mij in tegenlicht tot leven
Tot overleven
ten kost van alles wat:
pik ik slechts lijken
de mens steels gejat.
Survivor no matter what;
morgen ben ik weer een ander wat ...
Een beunhaas of die woelrat
Dit huis woont niemand meer
en wie er was
is stil verdronken,
gedoofd de laatste kaars
in geur van wierook
in slaap verzonken
De luiken slaan
de storm stil
Er wordt geklopt
doch hengels zwijgen
roest het slot
geluiden
in vocht dat sijpelt
weg
vergeefs
